بالنگ

بالنگ درختچه‌ای است كه برگ‌هایش با كمی اختلاف شبیه سایر مركبات است، ولی میوه آن به كلی متفاوت از آن‌ها بوده و در ابعاد یك خربزه كوچك است.
پوست این میوه، ضخیم به رنگ زرد طلایی، موج دار و دارای برآمدگی‌هایی مانند تاول درشت است. پوست بالنگ معطر است. نوع كوچك آن كه پوستش صاف است، عطربیشتری دارد.
قسمت عمده میوه را پوست زرد و گوشت سفید داخل آن تشكیل می‌دهد. قسمت گوشتی سفید متصل به پوست خارجی آن ضخیم و كمی شیرین و قسمت پولپ وسط آن كه در میان پرده‌های ضخیم طولانی واقع شده است، دارای الیاف و غلاف‌های پر از مایعی است كه در بعضی انواع شیرین و در برخی ترش است.
تخم‌های آن كه در قسمت پولپ واقع است،كمی دراز و در غلاف سفیدی واقع شده و مغزآن، سفید و كمی تلخ است.
پوست زرد آن برا ی تقویت قلب وكبد، معده و احشای داخل شكم مفید و برای رفع نفخ و كمك به هضم غذا مؤثر است. در خوردن مربای آن نباید اسراف شود، زیرا هضم آن مشكل است.
جویدن پوست زرد خشك شده آن خوشبو‌كننده دهان است. اگر پوست و گوشت سفید خشك شده آن را درلابه لای لباس‌ها بگذارند، مانع بید زدن می‌شود.
اگرپوست زرد 6 عدد بالنگ را بگیرید و در یك كیلو گرم روغن كنجد بیاندازید و در آفتاب بگذارید و پس از سه شبانه روز پوست‌های بالنگ را عوض كنید و پوست جدید در روغن اندازید؛ پس از 4ـ 5 بار، روغن بالنگ به دست می‌آید.
روغن بالنگ از نظر طبعیت، گرم وخشك است ومالیدن آن برای رفع بی‌حسی، فلجی، لقوه، رعشه و درد مفاصل، سیاتیك، امراض عصبی و درد كلیه، مثانه و خوشبویی عرق نافع است. روغن شكوفه آن نیز همین اثر را دارد و روغن برگ آن قوی‌تر است.
گوشت سفید متصل به پوست زرد خارجی بالنگ، دیرهضم است و مصرف آن باید به صورت مربا با شكر و یا با عسل باشد.آب قسمت مغز ترش مزه بالنگ اگر با غذا خورده شود برای مالیخولیا ی ناشی از سودا نافع است و چون ترشی آن برای اشخاص سوداوی مضر است باید با شكر و قند شیرین شود و سپس خورده شود.
ضماد پخته تمام میوه بالنگ در سركه برای درد مفاصل و نقرس و ورم‌های مختلف نافع است.در چین از جوشانده ریشه وپوست بالنگ به عنوان ضد سرفه و نرم‌كننده سینه استفاده می‌كنند.
تخم بالنگ انگل‌كش وضد تب است. دم كرده سر شاخه‌های تازه سبز و جوان آن به عنوان اشتهاآور و ضد گرما و درمان‌كننده شكم درد خورده می‌شوند.